Waarom ik zo train

Ik ben in de loop der jaren heel anders over paarden gaan denken.

Lange tijd lag mijn focus op de klassieke dressuur. Ik heb jarenlang de rijhandboeken van de oude meesters gelezen, geschreven tussen de 13e en de 19e eeuw, en ik houd er een database van bij die je op deze site gratis kunt gebruiken. Wat me inspireerde waren de oefeningen, de lichtheid en de onzichtbare hulpen, maar niet de methodes. Dus zoals de meeste mensen koos ik de zachtste manier die ik kon vinden om die doelen te bereiken.

Caloroso, mijn paard, deed alles wat ik hem vroeg, maar na verloop van tijd zag ik dat hij er niet echt plezier in had.

Waarom ik zonder teugels ben gaan rijden

Overstappen op bitloos rijden hielp. Maar na een tijd merkte ik dat hij eigenlijk nog steeds niet helemaal gelukkig was. Toen ik de eerste keer met neckrope reed, genoten we er allebei zo van dat ik besloot nooit meer met teugels te rijden.

Ik had het mis over positieve bekrachtiging

Eerlijk gezegd was ik altijd wat sceptisch over positieve bekrachtiging. Zoals veel ruiters die geleerd hebben alleen te rijden met druk (en weer loslaten), had ik er best wat misvattingen over.

Maar zodra ik het probeerde was ik meteen overtuigd. Ik kon dingen voor het eerst aanleren zonder druk. Caloroso genoot ook volop van de training. Het werkte ook veel beter om met lichte hulpen op neckrope te kunnen rijden.

Hoe het paard zich voelt

Elke verandering die ik heb gemaakt in mijn paardencarrière, had een centraal thema: ik wilde dat paarden zich beter zouden voelen.

Mijn recentste verandering kwam door het werken met probleemgedrag en trauma bij paarden. Ik heb al een academische achtergrond dankzij mijn master en promotieonderzoek in psychologie en neurowetenschappen. Tijdens mijn onderzoek ontdekte ik bijvoorbeeld hoe sterk stress het leren kan belemmeren. En nu ik studeer bij de Equine Behaviour Affiliation, besef ik nog meer hoeveel het mentale gedeelte echt uitmaakt.

Eigenlijk leidt alles tot dezelfde conclusie. Training alleen is niet voldoende, zeker niet bij paarden met trauma. Elk paard heeft echte keuzevrijheid nodig in zijn leven. De meeste paardentraining is gebaseerd op gehoorzaamheid en het corrigeren van fouten. In mijn werk met paarden wil ik respecteren wat ze voelen, en een echte band met ze opbouwen.